1.هَجَمَ بِهِمُ الْعِلْمُ عَلَى حَقِيقَةِ الْبَصِيرَةِ وَ بَاشَرُوا رُوحَ الْيَقِينِ وَ اسْتَلَانُوا مَا اسْتَوْعَرَهُ الْمُتْرَفُونَ وَ أَنِسُوا بِمَا اسْتَوْحَشَ مِنْهُ الْجَاهِلُونَ، وَ صَحِبُوا الدُّنْيَا بِأَبْدَانٍ أَرْوَاحُهَا مُعَلَّقَةٌ بِالْمَحَلِّ الْأَعْلَى؛ أُولَئِكَ خُلَفَاءُ اللَّهِ ف...

چو خدا بود پناهت چه خطر بوَد ز راهتبه فلک رسد کلاهت که سر همه سرانی!چه نکو طریق باشد که خدا رفیق باشدسفر درشت گردد چو بهشت جاودانیدیوان شمس،غزل:2830

چو خدا بود پناهت چه خطر بوَد ز راهتبه فلک رسد کلاهت که سر همه سرانی!چه نکو طریق باشد که خدا رفیق باشدسفر درشت گردد چو بهشت جاودانیدیوان شمس،غزل:2830

إمام حسين عليه السلام : مِن دَلائلِ العالِمِ : انتِقادُهُ لِحَديثِهِ ، و عِلمُهُ بِحَقائقِ فُنونِ النَّظَرِ . از نشانه هاى عالم اين است كه گفتار خود را نقّادى كند و به حقايق فنونِ نظر و انديشه، دانا باشد.حَرّانی،تُحَف العقول،ص:248